VOETENALLERGIE
Zou er een therapie bestaan tegen een voetenallergie? Voeten kunnen me namelijk echt kippenvel bezorgen. Voor degene die dit onzin vinden, surf snel verder nu het nog kan. Mensen die hier iets van denken te begrijpen mogen meelijden.
Stel je voor; Ik zit bij iemand op de bank en de persoon naast mij, zit met de benen over elkaar. Het overgeslagen been (met voet) wijst in mijn richting. Bij elke beweging lijkt, die voet dus, mijn benen aan te kunnen raken. Krampachtig zal ik er dan voor zorgen dat dit niet kan gebeuren. Ik ben enkel nog gefixeerd op dat ene lichaamsdeel en een eventueel gesprek zal me totaal ontgaan. Alleen de gedachte al doet me steeds verder weg schuiven en zorgt voor een gevoel van walging. Met geschoende exemplaren kan ik prima leven, maar gesokte of erger nog, blote voeten, leveren een allergische reactie op.
Ik denk dat ik erfelijk belast ben want mijn zus heeft ook de pest aan voeten. Haar werd een aantal jaar geleden een baan aangeboden als verkoopster in een schoenenzaak. Het idee dat ze elke dag in contact zou zijn met de voeten van een ander, deed haar resoluut besluiten deze baan niet aan te nemen.
Of zou de oorzaak van dit alles bij mezelf liggen, want ironisch genoeg heb ik grote voeten met lange (lees jubel) tenen. En in mijn puberjaren kon ik me hier behoorlijk over opwinden. Volgens mij heb er ik sinds die tijd al een hekel aan.
Blijft nog de vraag of er een remedie tegen deze allergie bestaat.

 

De enigen die zeker weten dat zwarte katten ongeluk brengen zijn muizen. En laat deze lucky bastard nou een rat zijn.

 
EN IK GENIET
Een warme deken van zonnestralen valt over me heen. Ik geniet intens van de grote gele bol die mijn nog bleke huid van een beetje kleur voorziet. Langzaam laat ik de tuinstoel nog wat verder zakken en sluit mijn ogen. Alle geluiden vervagen. Zelfs de anders zoveel lawaai makende autoweg die aan mijn tuin grenst, wordt voor het gehoor een zoemende bij en stoort allerminst.
Ik waan me op een plaats waar de serene stilte me volledige rust geeft. Niemand om me heen, alleen het bijtje dat vrolijk doorzoemt. Verder en verder zak ik weg. Het punt van waken ver voorbij………….

Rillend besef ik me wat uurtjes later dat de zon zich inmiddels achter de bomen heeft verschanst. Mocht ik voor heel even vergeten zijn dat het nog winter is……...
Ik spring uit mijn stoel, sluit de tuindeur achter me, draai de verwarming aan en vlij me in een dikke trui met een goed boek op de bank.
Heel even vermaand een stemmetje me of het niet beter was geweest iets nuttigs te doen vandaag. Snel wuif ik deze gedachte weg. Genieten behoeft geen nut, en ik geniet.

 
STOPPEN
Veel mensen doen verwoede pogingen tot stoppen met roken. Respect voor degene die stoppen en niet meer beginnen, laat dat duidelijk zijn. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb zijn de ex-rokers, die bij elk vleugje rook gaan zeiken; “Gatverdamme, kan je ergens anders gaan zitten met die stinkpeuk”. Dat het slecht is voor de gezondheid en dat ze nu ineens het slachtoffer zijn van meeroken.
Ikzelf rook al jaren en ja, ben me er ten zeerste van bewust dat dit een aanslag op mijn longen en wat al niet meer is. Meerdere malen heb ik een poging gedaan deze verslaving af te leren maar telkens tevergeefs. Ik heb dan ook besloten voorlopig geen poging meer te ondergaan. Sterker nog, de laatste keer dat ik stop staat er waarschijnlijk een zwartomrande advertentie in de krant met de tekst: “Mootje rookt niet meer”.
Willen de gestopte rokers bij deze ook stoppen met zeiken. Dank u.

 
VIRTUELE REUNIE
Zaterdag kwam ik er bij toeval achter dat logster Bareuh een oude kennis van me is. Wat is de (log)wereld toch klein.
In die tijd hingen we rond in jongerencentrum “het Kraaienest”. Een donker hol waar rockmuziek rulde. De tijd dat ik mijn haar alá Robert Smith toupeerde. De tijd waarin zwart absoluut mijn kleur was. En de tijd waarin ik ook Ab heb leren kennen.
Veel Nederlandse bandjes zijn live de revue gepasseerd (The Scène, The Kecks, wijlen Herman Brood, Mark Foggo, De Dijk, Vitesse, en een hele rits andere Rock 'n Roll'ers die inmiddels in de vergetelheid zijn geraakt).
Een toffe tijd om met veel plezier aan terug te denken. Deze virtuele reünie gaat dan ook zeker een vervolg krijgen.

 
GODDELIJK LICHAAM ?!
Dat zogenaamde lijnen van mij zet geen zoden aan de dijk. Vier kilootjes ben ik kwijtgeraakt en er inmiddels ook weer drie aangekomen. Lekker frustrerend dus.
Het probleem is niet alleen mijn eet/drinkgewoonten maar vooral een chronisch gebrek aan lichaamsbeweging, zeker nu er een auto voor de deur staat. Aartslui kun je me rustig noemen.
Sporten is dan ook niet bepaald mijn ding. Maar om (voordat ik in april naar Mexico vertrek) mijn zomergarderobe een goddelijk lichaam te kunnen bieden, ga ik vanaf morgen beginnen met hardlopen. Wish me luck!

 
KATERS
Gisteravond bevond ik mij bij een concert in mijn woonplaats. Een plaatselijke gelegenheidsformatie, die overigens een geweldige performance neerzette, speelde het publiek warm voor de hoofdact “Bettie Blue”. Deze laatst genoemde had wat mij betreft beter vervangen mogen worden, maar goed dat terzijde.
Het bier vloeide rijkelijk en de sfeer was goed. Daarnaast is het altijd gezellig om oude bekenden te ontmoeten die je al een tijdje niet meer hebt gezien.
De eerste kater kwam echter toen we om half 1 de zaal al werden uitgeveegd. Ongelofelijk dat een dorp wat qua criminaliteitsgehalte e.d. zeker niet onderdoet voor menige stad in Nederland, er zulke conservatieve gedachten op na houdt als het gaat over sluitingstijden.
Na benoeming van een "eerste" kater volgt..... juist een tweede. Dat is er één, die met een hamer de binnenkant van je hersenpan bewerkt en waarmee ik dus nu dit stukje zit te schrijven.
Mocht ik vergeten zijn waarom bij een katkeuze mijn voorkeur altijd naar poezen is uitgegaan, is dat me nu weer helder.
Wat heb ik een hekel aan katers!

 
SLAAPPERIKELEN II
In tegenstelling tot de mens hebben katten nooit last van slapeloosheid. Hun natuurlijke slaappatroon bestaat uit een groot aantal hazenslaapjes, waar en wanneer ze maar willen.
Wij kunnen dan wel denken dat ze in een diepe slaap zijn verzonken en dat we argeloos een stuk kaas af kunnen snijden of de koelkast kunnen openen, maar………
“Big cat is watching you”.

 
SLAAPPERIKELEN
Ken je dat, je wekker gaat 's morgens weer vroeg (6.30 uur) en je kan de slaap niet vatten. Okee, nou ben ik niet bepaald een vroege slaper maar na een weekend waarin de drank rijkelijk heeft gevloeid is het beter niet te laat in bed te belanden.
En daar lig je dan, stijf je ogen dichthoudend, omrollend van de ene op de andere zij. Een enorm radarwerk in je hoofd dat maar blijft ratelen. Om gek van te worden (voor zover dat nog mogelijk is uiteraard).
Bed weer uit, pilletje slikken, sigaretje roken, bed weer in, staren naar het plafond, linker zij, rechter zij, bed weer uit, nog een pil, nog een sigaret, de laatste uit het pakje en niets meer voorradig. Stress, omdat er op dit tijdstip geen sigaretten meer te bemachtigen zijn en ik er echt nog eentje moet roken.
Verdomme, ik moet morgen fit zijn want er staat me nog een pittig gesprek te wachten na de conflicten van vorige week.

 
VIVA MEXICO
Het moest maar eens afgelopen zijn met dat gekwijl boven de reisboeken. Tijd om een definitief besluit te nemen.
Op 16 april vertrekt mijn vlucht richting Mexico City.
Mexico het land van tequila, tortilla's, nachos, tacos, vurige salsas en uiteraard de schitterende Maya cultuur.
Viva Mexico !!

 
ZOEKT EN GIJ ZULT VINDEN
Een kat die niet gevonden wil worden, is in staat zichzelf onzichtbaar te maken.
Zo bevinden er zich in deze huiskamer drie katten en zul je er op het eerste gezicht maar twee ontdekken. Wie echter verder kijkt dan zijn/haar neus lang is vind ook het derde exemplaar.
(via bubs)

 
TEAMLEIDER
Scheldend, vloekend en tierend heb ik vanmorgen op mijn werk gezeten. Een constant uitvallend computersysteem inclusief een zwaar griepgevoel maakt werken bijna onmogelijk.
“Ga toch lekker naar huis meid, duik je bed in” roepen mijn collega’s. Maar er zijn al zoveel zieken en het werk stapelt zich op, dus ik blijf, aspirineslikkend en mezelf bezattend met een hoestdrank.
Echter na de zoveelste aanvaring met een teamleider, die overigens niet eens de mijne is, besluit ik alsnog naar huis te gaan. De maat is nu echt vol en mede dankzij het griepvirus wat in mijn lichaam huishoudt volgt een emotionele woede-uitbarsting.
Is dat kutwijf nou helemaal besodemieterd. Laat die trut haar eigen teamleden gaan demotiveren, ik heb zelf een teamleider. Eentje die wel tegen opbouwende kritiek kan, eentje die wel humor heeft, eentje die niet alleen maar kijkt naar cijfertjes en de wel of niet gehaalde targets. In drukke tijden als deze zijn die namelijk totaal niet haalbaar. Als dat zeikwijf zelf eens wat nuttigs ging doen waren deze conflicten zelfs helemaal niet nodig.
Na het voorgevallen nog even met mijn eigen teamleider te hebben besproken ga ik naar huis. Voorlopig kunnen ze echt de tyfus krijgen, mij zien ze deze week niet meer.