MY BIRTHDAY

Tot na de kater.

 
INVASIE
Het begint hier inmiddels zo’n beetje op invasie van de space invaders te lijken.
Al ruim een week lopen ze over de houten vloer en van alles heb ik al geprobeerd om dit ongedierte te verslaan. Poeders, lokdoosjes een stofzuiger die overuren draait en stofzuigerzakken die niet aan te slepen zijn.
En elke keer, net als ik denk dat ik ze allemaal te grazen heb…………
Mieren, kan iemand me het nut van deze zwaar irritante insecten vertellen. Ik ben het spoor momenteel echt even bijster.

 
EEN EZEL….
Rond een uur of 3 stak ik vannacht de sleutel in de voordeur. Nou moet je eerst even voorstellen dat ik in een appartement woon en het portiek deel met nog drie anderen. Het portiek is voorzien van een deur met een zware drammer en valt dus automatisch weer in het slot. Dit om ongewenste bezoekers buiten te houden.
Terwijl ik bezig ben de voordeur van het slot te halen valt mijn oog op een kleine pad.
Ondanks het niet meer zo helder zijn, besluit ik voor het slapen gaan toch nog even een goede daad te verrichten en het beestje in de gemeentetuin achter mijn huis weer vrij te laten.
Ik voel me geweldig, wat een dierenvriend ben ik, dit monstertje van de dood bevrijdend. Want dat was ongetwijfeld zijn lot geworden als ie in het portiek was blijven zitten. Of begin ik nu echt te raaskalen.
Het geweldige gevoel verdwijnt echter op het moment dat de pad van mijn hand de tuin inspringt en ik een harde knal hoor. K*t, het zal toch zeker niet. De harde knal laat me weten dat de portiekdeur goed dicht zit en ik mezelf heb buitengesloten met de sleutels nog in de voordeur.
Daar sta je dan, midden in de nacht, zonder sleutel en met buren die al geruime tijd geleden door Klaas Vaak zijn gekust.
En dan te bedenken dat dit niet de eerste keer is dat ik zo sta. Een ezel in het algemeen………

 
WIE KAATST..........
Ik kan best tegen een geintje. Hou er zelf ook van om mensen zo af en toe eens goed in de zeik te nemen en wie kaatst kan de bal verwachten zeg ik altijd maar.
Ga echter geen rottigheid met me uithalen, als je zelf niet tegen een geintje kunt, dan kan ik namelijk behoorlijk pissed worden.

Okee, zie ik dus twee collega’s wat met elkaar smoezen en ondertussen mijn kant op kijken. Rustig ga ik door met mijn werk, doe net alsof er niets aan de hand is en neem een slok koffie.
“Gatverdegatverdegatver” de inhoud terugspugend in mijn beker. Een brede grijns passeert mijn gezichtsveld. Een brede grijns, uitgerekend van hem. Hij die zelf niets kan incasseren zonder kwaad te worden.
Met een blik van zak jij effe lekker tien meter de stront in, loop ik naar de keuken. Hij komt achter me aan gerent, donders goed wetend dat hij dit soort dingen niet moet flikken. Niet nadat we hier een aantal maanden geleden nog ruzie over hebben gehad.
“Sorry, sorry, was het erg vies” komt er nogal schuchter uit zijn mond.
“Wat denk je nou zelf, randdebiel en wat zat er eigenlijk in”. Had die zaadstaaf dus azijn in mijn koffie gedaan.
Mijn wraak zal echter zoet zijn. Op een moment dat ie het niet meer verwacht, zal ik hem genadeloos terug pakken. Iemand nog tips?

 
VRIJ
“Ben je vrij vandaag?”, hoor ik een vriendelijke maar onbekende stem achter me zeggen. Traag draai ik me om en open mijn ogen. De stem uit mijn droom heeft me doen ontwaken, de wekker verteld me dat het inmiddels 16.47 uur is en ja, ik was inderdaad vrij vandaag.
Had die droomtrut, met haar zogenaamde vriendelijkheid, me dat nou echt niet wat eerder kunnen doen beseffen.

 
ONRUST
Onrust, het is eigenlijk al aanwezig sinds ik terug ben uit Mexico. Het gevoel is me niet vreemd. Sterker nog, het overvalt me zo’n beetje na elke vakantie. Niet dat ik het niet fijn vind om thuis te komen maar toch kriebelt het elk jaar weer om een tijdje uit dit kikkerland te vertrekken. De boel de boel te laten.
Waarom ga je dan niet zou je zeggen. En geloof me, die vraag stel ik mezelf ook keer op keer maar een sluitend antwoord komt er niet.
Ben ik dan toch te schijterig om mijn zo vertrouwde omgeving te verlaten. Wat doe ik met het kattenspul en is het niet gewoon een vluchtpoging.
De onrust is dit keer echter zo sterk dat ik heb besloten een apart spaarpotje te openen, zodat als ik daadwerkelijk wil vertrekken de mogelijkheid ook daar is.
Voorlopig zult u het echter nog hier met mij moeten stellen, want na de afgelopen reis ben ik behoorlijk platzak.

 
LAMLENDIG
Er heerst hier momenteel een gevoel van onrust en algehele lamlendigheid.

 
INDIANEN
Ik breng een bezoek aan Chamula, een van de meest bezochte indianendorpen en dus vrij toeristisch. Net als bij de bergstammen in Thailand laten de kinderen zich hier voor geld fotograferen. Niet echt vreemd als je beseft dat de meeste indianen in Mexico op of onder de armoede grens leven.
Alle inwoners van Chamula zijn formeel katholiek, toch aanbidden zij ook de zon. De indaanse kerken zijn dan ook niet te vergelijken met die van de Mestiezen.

In de kerk van Chamula staan geen banken, de vloer is bedekt met dennennaalden en overal op de grond branden kaarsjes. De rituelen hebben een nogal heidens karakter en bestaan veelal uit bezweringen en geestuitdrijvingen.
Ik zie vrouwen die ritueel een kip slachten. Ik zie vrouwen met flesjes cola. Cola, zou je zeggen, ja cola. Dit om te kunnen boeren en zo de boze geesten te verdrijven.
En haal het vooral niet in je botte hersens om hier binnen een foto te maken. Je zet dan namelijk letterlijk je leven op het spel. Ik laat dit sprookjesachtige tafereel dan ook goed op mijn netvlies branden en laat de camera in mijn rukzak.
Waarom nou naar een toeristisch dorp. De reden is echter eenvoudig. De meeste indianenstammen stellen onverwacht bezoek niet op prijs en ik vind dat je dat moet respecteren. Vooral als je weet dat deze oorspronkelijke bewoners door de Mexicanen als beesten worden behandeld.

 
PALENQUE
Wie van plan is Mexico met een bezoek te vereren, mag zeker het fantastische Palenque niet overslaan.
Deze archeologische zone ligt ongeveer acht kilometer buiten het gelijknamige dorp, temidden van het tropisch regenwoud. De groene jungle vormt dan ook een uniek decor.

Ik bevind me al om 8.15 uur op de site. Dit om de hitte en de massa’s mensen voor te zijn.
Misschien toch iets te vroeg want ik word verrast door heus krekelconcert. Wat een teringherrie maken die beesten, ongehoord.
Palenque levert het bewijs dat de verschillende continenten al ver voor Christus met elkaar in contact hebben gestaan. Hier is jade uit Azië gevonden. Hier zie ik afbeeldingen, vergelijkbaar met wat ik vorig jaar in Egypte heb mogen aanschouwen.
Ik beklim alle tempels die er zijn en wederom bedenk ik me dat ik tijdens deze vakantie dingen doe die ik thuis niet in mijn hoofd haal (vroeg opstaan, sporten). Maar goed, een versteviging van de beenspieren kan geen kwaad.
Na het bezoek aan Palenque is het tijd voor een verfrissende duik bij de prachtige watervallen van Aqua Azul.

Kristalhelder water verkoeld mijn verhitte lichaam. Wat een weelde, ik wil hier nooit meer weg.
Helaas gaat dit laatste niet lukken, er ligt nog een 5 uur lange busreis door de bergen in het verschiet. San Cristobal I’m on my way.

 
HONGER
Je kent het vast wel. Het land waar je je bevind is fantastisch, het eten is nog lekkerder dan je had kunnen hopen en toch, toch verlang je op een gegeven moment naar iets simpels als een kroketje, een patatje met of een pizza.
Telkens loop je ze voorbij; Mc Donalds, Burgerking, Domino’s, want de eerste dagen ga je niet barbaars in zo’n snackfabriek zitten eten.
Na een week in Mexico wordt er unaniem besloten dat dit toch echt de dag van de pizza is.
En daar zit je dan met z’n zessen. Ieder zwaar kwijlend met een pizza grande voor zich. Gulzig beginnen we te eten, maar al snel blijkt dat we het ook best met minder hadden af gekund.
Ineens zie ik hem staan, een jong zwervertje van een jaar of 8. Hij bespiedt de zaak of er nog wat te halen valt. Ik wenk het kereltje naar onze tafel en overhandig hem een flinke punt. Als een haas gaat ie er vandoor.
De nog overgebleven stukken pizza blijven ook niet lang onberoerd en verdwijnen binnen no time in de hongerige maagjes van wat straatkinderen.
Ik besef me hoe rijk ik eigenlijk ben. Wij, de altijd over geld zeikende Nederlanders, wij zijn rijk. Wij kennen geen echt hongergevoel. Wij hoeven niet te bedelen voor ons eten.
Ik neem me voor dit besef zo lang mogelijk vast te houden.

 
VAKANTIEGEVOEL ?!
Wake-up call, 5.30 uur. Is dit nu het ultieme vankantiegevoel?
Waar ik normaal gesproken op vrije dagen tot ver in de middag op bed blijf liggen, heb ik tijdens deze reis, wonder boven wonder niet veel moeite met opstaan.
’t Is eigenlijk net alsof ik alle verslapen uren probeer in te halen om maar zo veel mogelijk te kunnen zien en te genieten van de korte tijd dat ik hier verblijf. Slapen doe ik thuis wel weer.

We reizen verder om ongeveer 75 km ten zuiden van Merida de resten van de oude Mayastad Uxmal te ontmoeten. Het meest in het oog springende gebouw is de piramide van de tovenaar. Ook wel het Huis van de Dwerg genoemd. Volgens de legende heeft een dwerg deze piramide namelijk in één nacht gebouwd, dit om de gouverneur eens even te laten zien wie er de baas was.
Wederom een geweldig complex.

Nu nog zeker 7 uur rijden om op de volgende bestemming (Palenque) te geraken. Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of ik wel helemaal lekker ben. Eerst een lange vlucht, om vervolgens, in twee weken tijd, nog eens een afstand van ongeveer 3750 km af te leggen.
Wie ooit beweerd heeft dat je tijdens een vakantie uit rust, zit er toch echt ver naast. Ik ga dodelijk vermoeid weer thuis komen.

 
CHICHEN ITZA
De reis gaat verder naar Villahermosa, Campeche en Merida.
Voor we in Merida aankomen brengen we een bezoek aan Chitzen Itza. Deze heilige stad is de best bewaard gebleven Mayastad in Mexico. De kennismaking met deze hoog ontwikkelde cultuur is dan ook een onvergetelijke ervaring.
Een lange Mayaweg brengt ons naar de heilige bron (cenote), ook wel bekend als de bron van de mensenoffers. De bewoners geloofden dat in deze bron de regengod woonde. Daarom wierpen zij tijdens het droge seizoen levende mensen in de bron om de regengod te behagen.
Voor onze begrippen wreed, maar in die tijd was het een eer om geofferd te worden.
Het meest opvallend is de piramide van Kulkulkan.

Deze piramide heeft aan elke zijde een trap met 91 treden. Hoge, steile treden en dus niet geschikt voor mensen met hoogtevrees. Ik beklim samen met een aantal van mijn reisgenoten het gevaarte. Zwaar hijgend en puffend kom ik boven en mijn inspanning wordt beloond met een fantastisch uitzicht.
Naar beneden is helaas een ander verhaal. De treden lijken nu twee keer zo steil. Voetje voor voetje laat ik me dan ook voorzichtig zakken. Eén stap verkeerd en je verteld het werkelijk nooit meer na. Toch zou ik het zo weer doen.

 
WEER

De temperaturen in Mexico tijdens mijn reis. Ik kan er nu al met weemoed naar terug verlangen.

 
SEMANA SANTA
Waar in Nederland de meeste mensen niet eens meer weten wat Pasen, laat staan Goede Vrijdag betekend, wordt dit feest in Mexico uitbundig gevierd. Tijdens Semana Santa (heilige week) zijn de meeste Mexicanen dan ook vrij.
Bij aankomst in Puebla op Goede Vrijdag is de stad klaar voor de processie. Straten zijn bezaaid met bloemen, Katholieke gezangen galmen uit de kathedraal en de hele bevolking is op de been.
Ik klim op een muurtje om de processie te kunnen aanschouwen. Enorme beelden van Maria en de gekruisigde Jezus worden door de straten gedragen. Drie stapjes naar voren en weer twee naar achteren. Een bijzondere ervaring, om ondanks de hitte, kippevel van te krijgen.
We rijden dezelfde dag nog door naar Veracruz, de havenstad van Mexico. Op het zócalo staat een podium met drie houten kruizen. Een luguber idee dat er hier mensen zijn die zichzelf daadwerkelijk laten kruisigen. Maar het gebeurd.

 
MEXICO CITY
Mexico City, een stad gebouwd op de fundamenten van de Azteekse hoofdstad Tenochtitlan. Een enorme stad. Een waanzinnige stad. Een stad van tegenstellingen.
In het centrum bevinden zich prachtige gebouwen, terwijl in de buitenwijken de meest afschrikwekkende krottenwijken liggen. Jesus (uitspraak: Gesoes) geeft een rondleiding door het centrum. Al snel haak ik af, want wat is er erger dan als een kudde schapen achter iemand aan te hobbelen. Samen met 4 anderen verlaat ik de groep en banen we onze eigen weg door de massa’s mensen op straat.
Op het zócalo (plein) lopen we tegen ronddansende en wild trommelende indianen aan. Een regendans? En ja hoor, prompt begint het een half uur later wat te spetteren. Is dit toeval?
Ondertussen beginnen onze magen te rammelen en duiken we een restaurantje in. Als je van pittig eten houdt zit je in Mexico gebakken. Ik ga aankomen deze vakantie, dat is een ding wat zeker is. Ware het niet van het eten, dan wel van de drank want het Mexicaanse bier smaakt bijzonder goed.
[update]
Blijk na thuiskomst inderdaad wat kilootjes extra te hebben vergaard. Het goede nieuws is, dat deze inmiddels ook weer zijn verdwenen. Het slechte nieuws: reden diaree. Ik voel me allerbelabberdst.

 
DE VLUCHT
Na te zijn ingecheckt, sla ik twee sloffen taxfree sigaretten in. Ik bedoel, je kan maar genoeg bij je hebben. Niet dat ik daar tijdens de 12 uur durende vlucht wat aan ga hebben, maar goed. Na de overstap in Frankfurt, kom ik er achter in een gedeelte te zitten met alleen maar buitenlanders. Niemand om mee te kletsen, fuck fuck fuck. Dit gaat een hele lange reis worden, ik wil roken en wel nu.
Gelukkig blijken de twee Finse meiden naast me hun Engels goed te beheersen en hebben we achteraf veel lol gehad. De Baileys heeft rijkelijk gevloeid en voor ik het weet zie ik de enorme stad Mexico City onder me liggen, een stad met 30.000.000 inwoners. Wat een stad, wat een chaos, wat een smog.
Snel uitchecken, reistas van de band plukken en een welverdiende sigaret.
Ik ga op zoek naar mijn reisgenoten en ben blij na een uurtje in het hotel te zijn beland. Het is inmiddels donker en te gevaarlijk om nog alleen de stad in te gaan. Daarnaast is slapen na deze vermoeiende reis het enige wat ik wil en duik mijn bed in.

 
JETLAG
Gisteravond ben ik, na een geweldige reis door Mexico, weer thuisgekomen. Een twaalf uur durende vlucht, inclusief 7 uur tijdsverschil zorgt echter wel voor een enorme jetlag. Vandaag dan ook zo’n beetje de hele dag geslapen en het gaat waarschijnlijk nog wel even duren voordat ik weer in het normale ritme ben beland. Maar het was het allemaal meer dan waard. Reisverhalen volgen dan ook zo snel mogelijk.