VRIEND
Je hebt iemand nodig,
stil en oprecht.
Die als het erop aan komt
voor je bidt of voor je vecht.
Pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient.
Dan pas kun je zeggen:
"Ik heb een vriend".

Toon Hermans

 
PARKPOP
Vanaf, als ik het me goed herinner, 1986 heb ik een behoorlijke variatie aan bands de revue zien passeren tijdens Parkpop. Over het algemeen bands die later pas naamsbekendheid zouden krijgen, zoals bijvoorbeeld INXS, Living Colour, Fatal Flowers, Deacon Blue en zo kan ik er nog een hele rits noemen.
Inmiddels is het al weer vier jaar geleden, dat ik naar het Zuiderpark in Den Haag ben afgereisd.
De weerberichten voor die betreffende zondag in 1999 zagen er niet al te best uit. Er werden buien en onweer voorspeld, maar op een enkel kort regenbuitje na bleef het droog en zelfs de zon liet zich regelmatig zien.
Tot het moment dat Blondie haar optreden begon. De regen kwam plotseling met bakken uit de hemel. Maar het kon niet deren, golden oldies als 'Call Me', 'The Tide is High', 'Maria' en 'Denis' klonken zelfs in de zeikregen geweldig.
Morgen is het dus de hoogste tijd om weer eens een dagje in het Zuiderpark te vertoeven. En nu maar hopen dat de weergoden goedgezind willen blijven.

 
AFFIRMATIE
Het lukt alleen, als ik het mogelijk maak om het te laten gebeuren.

 
EEN EIGEN TUIN
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, de sleutel van mijn nieuwbouw appartement werd overhandigd. Eindelijk, na jarenlang in een flat te hebben gewoond bezat ik een huis met een tuintje.
Uiteraard moest eerst de binnenboel leefbaar worden gemaakt. Twee volle maanden en vele helpende handen waren nodig alles naar mijn zin te maken.
Terwijl alle tuintjes in de omgeving al vorm hadden gekregen was de mijne nog één grote zandvlakte, omrand door een laag ligusterhegje. Ik vernam zelfs al roddels over mijn enige nog niet ingerichte tuintje.
Het was simpelweg tijdgebrek geweest. Maar wie doet er dan ook in hemelsnaam twee maanden over om een nieuwbouwhuis te bewonen. Tja, perfectionisme, het zal altijd deel van me blijven.
Maar goed, een plan nestelde zich in mijn hoofd. Cirkels moesten het worden, drie mooie grote cirkels en ik stapte op een avond mijn zandvlakte in, om met mijn voeten in de aarde rondjes te draaien. De mensen die langsliepen hebben me hoogstwaarschijnlijk voor gek verklaart. Een landingsbaan voor UFO’s? Ze zouden echter raar opkijken als mijn hersenspinsel bewaarheid werd.
Het straatwerk zou ik ook zelf op me nemen. Nog nooit eerder had ik het gedaan maar dat mocht niet deren. Samen met mijn zwager ging ik aan de slag. Hij zorgde voor een waterpasse ondergrond en ik deed het tegelwerk, deels geholpen door een goede vriendin.
Met een tegelknipper en slijptol in de aanslag, was het afstraten geheel voor eigen rekening. Wat een geluk dat ik nu al mijn vingers nog bezit. Het was zeker geen ongevaarlijke klus geweest.
Nadat de tuin was voorzien van planten kon ik trots zijn op mezelf en de buurt met mij.

 
VERTRAGING
0.30 uur. Ik scheur als een gek naar Schiphol. Teletekst heeft namelijk laten weten, dat het vliegtuig waar mijn ouders in zitten zo’n 20 minuten eerder gaat landen dan gepland.
Met mijn tong op mijn hielen, lurk ik een half uur later aan de monitor waarop de binnenkomende vluchten worden vermeld.
Een zware zucht ontglipt mijn lippen. Opgejaagd, terwijl de landing nog bijna moet worden ingezet. Alanya HV 808, verwacht om 1.19 uur.
Ik slenter wat rond op de luchthaven, bekijk af en toe de monitor en concludeer dat het irritante “verwacht” niet van plan is plaats te gaan maken voor “geland”. Wat gaat de tijd toch tergend langzaam als je moet wachten.
4.15 uur. Bijgekletst, verlaat ik het ouderlijk huis om na een kwartiertje mijn bed in te kunnen duiken.

 
NIEUWSGIERIG
Razend nieuwsgierig als ik ben, vraag ik mezelf wel eens af welk beeld de lezer in de loop der tijd van mij heeft gevormd.
Ik bedoel, je leest wat vage verhaaltjes van een persoon die je niet kent. Dit laatste is overigens niet helemaal waar, want sommige loggers, lezers m/v kennen mij wel persoonlijk, voor zover je iemand kunt kennen dan.
Maar ik dwaal af. Of je nu wilt of niet, je vormt jezelf automatisch een beeld, door de manier van schrijven en wat er zoal geschreven wordt. Zo werkt het bij mij in ieder geval wel.
Je snapt het waarschijnlijk al. Wie bevredigd mijn ongebreidelde nieuwsgierigheid…….

 
TO MY EMPLOYER
Kan het salaris deze maand s.v.p. een weekje eerder worden gestort. Ben echt zwaar platzak.
Enne, nu we het er toch over hebben, mogen het wat eurootjes extra worden in vervolg, anders heb ik volgende maand precies hetzelfde probleem. En de maand erna en ………….

 
EEN JAAR LATER
“Wacht even een kwartiertje, dan heb je er ook één” zegt Ab. Mijn log is enkele minuten later een geboren feit maar wat nu in hemelsnaam te schrijven, geen idee.
De logwereld blijkt een wereld op zich. Een wereld waarin een behoorlijke bescheidenheid aan mensen hun dagelijkse beslommeringen, gedachtenstromen of welke invulling er ook aan gegeven wordt, aan het world wide web toevertrouwen. Ieder op zijn/haar eigen manier en een enkeling zelfs in het bezit van een waar schrijftalent.
Ook kliekvorming is onder de loggers bepaald niet vreemd. Een raar wereldje eigenlijk maar het werkt verslavend.
Ik houd afstand door alleen wat te zeikzeveren over katten. Mijn diepste zelf is niet bestemd voor de surfende medemens.
Toch veranderd er tijdens het verstrijken van de maanden wel het één en ander. Een virtuele impressie van mezelf krijgt vorm. Raaskallen over katten is passé. Echter het achterste van mijn tong zult u hier nooit zien.
Vandaag bestaat Mootje’s (cat)log precies een jaar.

 
VERLOREN
Ondanks een prachtige zonovergoten vrije dag, is het rustig op strand. Ik vlei mezelf op mijn handdoek en de warme zon doet mijn reeds getinte huid nog meer verkleuren.
Heerlijk soezend, heeft het huilende kind dan ook niet direct mijn aandacht.
Door het aanhoudende gejammer, hef ik mijn hoofd van het met zand onder mijn standlaken geformeerde hoofdkussen. Daar loopt ze, moederziel alleen, totaal over haar toeren, ontroostbaar.
“Shhhhh, maar kleine meid, wat het ook is je bent niet meer alleen” en sla mijn arm om haar heen.
Al kalmerend vraag ik hoe ze heet, maar haar verdrietige oogjes geven geen blijk van herkenning bij mijn woorden.
Mijn steenkolen Duits moet de oplossing bieden denk ik en blijkt gelukkig een schot in de roos te zijn. De kleine Katie van 4 is inderdaad van Duitse afkomst en ik troost haar met de woorden dat we samen haar mama gaan zoeken. Haar kleine handje grijpt de mijne.
Na ruim een uur, kan een ontredderde moeder haar dochtertje weer in de armen sluiten.

 
BEZINNING
Ik staar naar de fonkelende sterrenhemel. Alleen, maar desondanks omringt door ontelbare zandkorrels. De zee ruist rustgevend. Even niks, even helemaal alleen met mezelf.

 
WAAROM ?
Als je karakter wordt beïnvloed door wisselende stemmingen, zoals bij mij het geval is, zul je jezelf regelmatig afvragen waarom je bepaalde dingen doet in het leven.
Op dit moment bevind ik me weer in zo’n twijfel periode, zeker wat loggen betreft. Want waarom log ik eigenlijk.
Ik kan mezelf geen duidelijk antwoord voorschotelen, maar misschien is er iemand die me een helder beeld kan geven.
Mijn prangende vraag is dan ook; Waarom log jij eigenlijk?
Is het omdat je het belangrijk vind dingen van je af te kunnen schrijven. Is het puur om de lezer te vermaken met jouw dagelijkse beslommeringen en zo ja, vind je jouw bezigheden dan zo belangrijk dat anderen daar notie van moeten nemen. Schrijf je uit verveling of vind je zelfs dat jouw schrijftalent zo geweldig is dat de hele wereld daar van moet kunnen meegenieten.
Zo zijn er uiteraard nog redenen zat te bedenken, dus vertel eens; Waarom log jij eigenlijk en als je niet logt, waarom lees je al deze kul?

 
MOZART
Ik neem plaats op de behandeltafel om een Reiki sessie te ondergaan. Het wordt namelijk tijd de onrust, die al wekenlang door mijn lijf giert, wat te sussen.
Terwijl mijn gedachten vervagen in een lichte tinteling, overvalt me de vraag wat ik met klassieke muziek heb.
Mijn antwoord moet van ver komen. Ik heb toch niets met klassieke muziek, denk ik traag. Nee, niets, maar dan ook helemaal niets.
“Speel je piano?” vraagt ze verder.
Onmogelijk, dit kan ze niet weten. Een half uur geleden hebben we elkaar immers voor het eerst ontmoet.
Nogal verbaasd vertel ik haar dan ook dat ik een klein jaartje geleden ben begonnen met lessen en dus nog in de kinderschoen sta als het om mijn pianospel gaat.
“Je gaat vast een grote worden, want ik zie Mozart bij jou”.
Dat ik een beetje talent had, daar twijfelde ik niet aan, maar een virtuoos in spé?