YACCS SUCKS
Het zal inmiddels zijn opgevallen dat mijn commentboxje het al enige tijd laat afweten. Heb echter geen zin om een andere reactietool op mijn log te plaatsen. Dan maar geen reacties.
't wordt echter wel wat lastig als je vraagt "leave a comment, saying you want to be interviewed" en de reactiemogelijkheid is niet daar.
Maar...... er zijn meer wegen die naar Rome leiden. Via mail lieten Patrick (nogal vragengeil als je het mij vraagt) en dorpsgenoot Deef mij namelijk weten dat ik vijf vragen op ze kon afvuren. Guys de vragen zijn onderweg.
Zo en dan nu eerst een ibuprofennetje om de hamers in mijn hoofd wat tot bedaren te brengen. Want niet alleen Yaccs sucks…….
[update 2 september 2003]
Terwijl Yaccs nog steeds geen gehoor lijkt te geven, ontving ik desondanks nogmaals een verzoek voor deelname aan het "interview game".
Mocht ik dus gedacht hebben er genadig van af te komen in verband met het ontbreken van de reageermogelijkheid, vergeet het maar.
Dit keer kwam de vraag van Terrebel. Check your mail!!
En nu niet meer zeuren om vragen graag.....

 
INTERVIEW GAME
The Rules.
1. Leave a comment, saying you want to be interviewed.
2. I will respond; I'll ask you five questions, and your five answers.
3. You'll update your website with my five questions, and your five answers.
4. You'll include this explanation.
5. You'll ask other people five questions when they want to be interviewed.

Niet dat het enige zin heeft deze regels nog neer te planten, want volgens mij is iedereen reeds aan een interview onderworpen geweest, maar goed.

Deze vijf vragen aan mij werden gesteld door Webkast Carin.

Hoeveel katten heb je in totaal meegemaakt als huisdier. Had je als kind ook al een kat?
De enige katten die ik als (eigen) huisdier heb meegemaakt zijn de drie mormels die ik op dit moment bezit. Functioneer nu ruim zes jaar als personeel. Vroeger hadden we thuis wel een hond. Dat leverde nogal eens problemen op want niemand wilde dat arme beest uitlaten (including myself, tja ben nou eenmaal geen hondenmens). Had dus als kind geen kat.
Mitsy kwam bij mij in huis omdat ze bij haar vorige personeel haar behoeftes overal achterliet behalve daar waar hoorde. Ze zouden haar wegdoen en dus kwam het besluit dat ze het bij mij maar eens moest gaan proberen.
Ik was binnen no time verkocht en had vier maanden later al een tweede kat. Overigens heeft ze haar behoefte nooit meer naast de bak gedaan in tegenstelling tot het tweede loeder Caya. Maar ik draaf door, dit was de vraag niet.

Als je moest kiezen tussen je piano eruit of de TV, wat zou het dan worden?
Tja, de TV of de piano. Ik heb altijd al een instrument willen bespelen, het mocht er echter nooit van komen, zo leek het. Deels ook omdat ik niet echt uit een muzikale familie kom en daardoor niet bepaald gestimuleerd werd om mezelf muzikaal te ontwikkelen.
Vorig jaar heb ik de gedachte, dat je ergens jong mee moet beginnen om goed te worden overboord gegooid. De piano, het spelen geeft me een innerlijke rust en is tevens een instrument waar je je gevoelens en creativiteit in kwijt kunt.
En alhoewel ik het heerlijk vind om een avondje voor de buis te hangen, zal deze, als ik echt moest kiezen mijn huis moeten verlaten. De buren hebben immers ook TV.

Jij ontmoet morgen 'De Enige Ware Man' Hij vraagt of je met hem meegaat naar een piepklein zwaar katholiek durpje ergens in Limburg of zo. (geen zee in de buurt te bekennen...) Ga je dan?
Allereerst wil ik even melden dat “de enige ware” volgens mij niet bestaat. Maar stel, okee. Nee, dan ging ik niet mee naar dat piepkleine zware katholieke durpje. Ben best bereid te verhuizen maar dan niet weer naar een dorp.
Daarnaast denk ik als het echte liefde betreft, er wel een compromis te sluiten valt. Zo niet, weg ermee.

Was jij een makkelijk kind wat betreft kleding? Droeg je zonder morren wat mams uitzocht?
Ik ben nooit echt makkelijk geweest wat kleding betreft. Niet dat ik nou zo’n uitgesproken smaak heb maar vind veel dingen niet mooi of gewoonweg niet bij me passen. Hou tevens niet van winkelen. Kleding passen, wie dat ooit uitgevonden heeft. Het zweet breekt me doorgaans uit in de overvolle boetiekjes met hun nauwe paskamers.
Als kind was er echter weinig keus. Moeders betaalde, dus moeders bepaalde. Maar zeker niet zonder morren van mijn kant. Toen ik dan ook in de leeftijd kwam dat ik zelf kon bepalen wat ik droeg, was het voor haar moeilijk wennen aan mijn keuze voor zwart. Uiteraard heeft ze zich daar later bij neergelegd, zoals het een goed moeder betaamd.

Zoute haring of uien?
Zoute haring met uien! Heerlijk.

Vijf vragen, vijf antwoorden. U bent weer wat wijzer.

 
ZETJE NODIG
De zomer heeft naast het meestal brengende mooie weer nog een voordeel voor een luigeaarde zoals ik. Alles ligt even stil. Geen cursussen, trainingen, lessen of what so ever. Nee, gewoon even helemaal niks.
Dit laatste was dan ook absoluut mijn thema van deze zomer. Zeker gezien de hitte die we in de voorgaande weken hebben mogen ervaren. Een hitte die alle energie uit je lichaam zoog en dus eigenlijk, of je nu wilde of niet, er voor zorgde dat je ook letterlijk tot niks kwam.
Maar het deerde me niet. Ik verzonk in een boek, lag lui op het strand of deed andere dingen die niet om al te veel inspanning vroegen.
Maar nu, met september voor de deur, een maand waarin alles weer van start gaat, wordt het tijd dat ik bijvoorbeeld mijn vingers de toetsen van mijn piano weer eens laat beroeren. Anders kan ik dat zogenaamde virtuoos in spé zijn toch echt op mijn buik gaan schrijven.
Wilt u daarom zo vriendelijk zijn, mij even die zo nodige schop onder mijn kont te geven? Dank u.

 
WRAAK?
Dat Caya een stresskat is en zo af en toe een plasje achterlaat waar het niet hoort is tot daar aan toe. Maar moet ze nou uitgerekend op de tas van een vriend, die toch al niet bepaald een kattenliefhebber is, zeiken.

 
MET GESLOTEN OGEN
Ik bevind me in het buitenland als het bericht me bereikt dat mijn vader is overleden. Zomaar, plotseling. De man was nog nooit ziek geweest en nu… dood.
Paniek overmant me onmiddellijk. Hoe kom ik zo snel mogelijk weer thuis en waarom zit ik op een moment als deze in het buitenland, in een godverlaten oord nog wel.
Verward ga ik de straat op en begin heen en weer te rennen, te schreeuwen. Ik moet naar het dichtstbijzijnde vliegveld en wel nu meteen, ik moet naar huis.
Doemscenario’s volgen elkaar in razend tempo op. Ik voel me radeloos, begin wildvreemde mensen aan te klampen, maar iedereen kijkt me aan met een blik alsof ik zwaar gestoord zou zijn.
Het is me nog steeds een raadsel hoe ik in het vliegtuig ben beland, hoe ik thuis ben gekomen. Alsof alles in een roes aan me voorbij is gegaan.
Als ik uiteindelijk in een waas van tranen het ouderlijk huis binnenloop, is iedereen zoals verwacht al aanwezig. “Waarom huilt ze” word er om me heen gesmoesd.
Waarom huilt ze, waarom huilt ze, waarom is iedereen hier zo godvergeten vrolijk, denk ik totdat mijn zus een stap opzij zet en ik mijn pa zie zitten, springlevend.
Hij grijnst naar me met een onbekende grijns en ik open mijn ogen en ontwaak.

 
HOE EEN POES GEEN KATER WERD
“Ik heb een adresje met kittens” zei vriendin P.
Ik had al enige tijd geleden besloten dat er een derde katje bij ging komen, wist alleen nog niet precies wanneer en nu vertelde ze me dat ze er ook nog één bij wilde.
Samen stonden we een dag later voor de deur van de “kattenmoeder”. Een nestje van vier. Twee poesjes en twee katertjes afkomstig van een zwerfkat werden hier geflest om ze klaar te maken voor de grote wereld.
Er waren er nog maar twee om te vergeven, de andere hadden al een bestemming gevonden.
Ze waren stuk voor stuk koddig om te zien en in eerste instantie maakte het me niet zoveel uit welke het moest worden - hoewel mijn voorkeur altijd uit was gegaan naar een poezenjong - zo lief en pluizig waren ze.
“Neem jij het poesje maar” zei ik, en had een minuut later al spijt van mijn woorden maar liet het niet blijken en we verlieten het huis.
Thuis aangekomen kon ik mijn gedachten niet meer stilzetten. Te kinderachtig voor woorden gewoon maar ik wilde het katertje niet. Hoe had ik nou kunnen zeggen dat zij het poesje wel kon nemen, terwijl ik diep van binnen wist dat ze ook mijn eerste keuze was.
Ik draalde even, nam toch de telefoon en vertelde P. dat ik het katertje niet zou nemen. Ik voelde me zo flauw om de gedachten die me overnamen maar ze waren er en ik kon ze niet ontkennen.
Even later ging hier de telefoon. “Neem jij de poes maar, ik vind de kater eigenlijk net zo leuk, het maakt me niet uit”. “Weet je het zeker” zei ik en sprong een paar minuten later op mijn fiets om haar gezicht te kunnen zien, of ze het wel echt meende. We hebben samen gejankt om mijn domme gedachten.

Inmiddels zijn we twee jaar verder en het katertje “Panda” leeft niet meer. Hij werd voor zijn eerste jaar dood gereden. Een trieste dood en voor mijn vriendin die voor hem had gekozen de derde in korte tijd die ze moest gaan missen.
Het poesje, door mij als Lika bestempeld, zij is uitgegroeid tot een mooie langharige kat, met streken zoals het een kat betaamd. En soms, zoals nu, denk ik terug aan hoe ze uiteindelijk bij mij in huis is beland, of ze anders was geweest als P. en haar gezin haar hadden opgevoed. Of ze dan net zo eigenzinnig was geweest. Of het eerlijk was. Of Panda dan misschien nog geleefd had. Een onnozel hersenspel als je het mij vraagt.

En vandaag, vandaag is het precies twee jaar geleden dat dat omstreden poesje, dat poesje wat toch bijna een kater geworden was, haar eerste levenslicht zag.

 
DE STILTE VOORBIJ (2)
Ik had mezelf voorgenomen om in ieder geval de maand augustus, één hele maand niets te schrijven, niets van me laten horen. Ik was het beu het schrijven, ik was eigenlijk alles zat. Er was tijd nodig om na te denken.
Ik had al vaker geopperd te stoppen en elke keer was ik toch doorgegaan. Tot deze laatste keer. Het punt was daar, ik zou het boek sluiten, het ergens achter in de kast gooien en er niet meer naar kijken.
Misschien was het gelukt als het echt een boek was geweest wat ik weg had kunnen stoppen. Misschien had ik de startpagina moeten veranderen, zodat ik niet elke keer als ik het internet op dook naar mijn niet meer bewegende log hoefde te staren. Misschien had ik mijn nieuwsgierigheid moeten bedwingen en niet dagelijks de stukjes bij anderen moeten lezen, die me soms deden glimlachen, soms een traan konden bezorgen of een frons op mijn wenkbrauw of soms zelfs de nekharen recht overeind deden staan.
De woorden die ik zo resoluut had neergeschreven, mijn besluit om ermee te stoppen leken steeds vager te worden. Het begon weer te kriebelen en zo af en toe schreef ik zelfs wat om het later weer in de prullenbak te laten verdwijnen.
Ik heb zelfs getwijfeld om ook dit weer weg te gooien. Mijn eeuwige stemmingswisselingen, de twijfel, de besluiteloosheid, ik heb er nog nooit goed mee kunnen omgaan.
En nu, de maand augustus is nog niet voorbij, de stilte echter wel (voor zover deze voorbij kan gaan) maar ik ga zeker niet meer beloven hier dagelijks iets nieuws te vermelden.
Rest mij het verzoek om mij op de vingers te tikken zodra er weer sprake is van “stoppen” of een belofte die ik niet waar kan maken.