ACHTERWERK IN DE KAST
Virtuele stokjes, de één sterft een vroege dood en de ander kom je na weken nog tegen.
Zo ook dit stokje, wat ik niet kreeg toegeworpen, maar eerlijk heb gevonden bij Ronald.
Fotografeer je webstek. Bij deze dan.
Natuurlijk kan ik er een heel verhaal omheen gaan hangen. Wat is wat en waarom en hoe. Overbodig? Ja, want de foto op zich zegt wel genoeg dacht ik zo. Ik zit dus bijna letterlijk met mijn achterwerk in de kast.
Poppetje gezien, kastje weer dicht. En ook ik laat dit stokje achter voor de eerlijke vind(st)er.

 
SYNCHROON LOGGEN
Onlangs opperde Carolien om op 27 september, vandaag dus, synchroon te loggen. Met als thema de volgende twee vragen:

Waar in je leven heb je spijt van en waarom?
Als je over een vraag zo lang moet nadenken zal je wel nergens spijt van hebben. Maar zo werkt het volgens mij niet.
En wat is spijt nu eigenlijk. Volgens de Van Dale is spijt een akelig gevoel over iets waarvan men meent dat het ook anders had kunnen zijn of iets jammer vinden.
Natuurlijk gebeuren er dingen in een mensenleven waarvan je misschien gehoopt had dat ze anders waren gelopen. Mensen die je bijvoorbeeld tussen de vingers door zijn weggeglipt, die je liever dicht bij je had gehouden. Dingen die je liever anders had gezien, gedaan of gezegd. Spijt is een momentopname in de meeste gevallen.
Ik denk zelf dat alles in het leven een doel heeft, ergens goed voor is. En hoe jammer het gebeurde op dat moment ook is, hoe spijtig soms, het zal later ongetwijfeld een plekje in de grote puzzel krijgen. Het maakt deel uit van het grote leerproces, het leven.

Wat in je leven wil je zéker nog een keertje doen?
Parachute springen, ik wil zeker nog een keer parachute springen. En dan niet zo’n duo sprong. Nee, eerst een cursus, waarna je vervolgens een aantal keer de vrije val kan ervaren. Lijkt me, ondanks het feit dat ze me waarschijnlijk het vliegtuig uit moeten schoppen, een fantastische ervaring.
En zo kan ik nog wel even doorgaan maar dan wordt dit postje zo lang. Wellicht later meer.

 
IT AINT OVER TILL IT'S OVER
Ondanks het hardnekkige virus wat in mijn lichaam lijkt huis te houden, besloot ik vandaag klaar te zijn met de griep.
Verveling begon inmiddels hevig toe te slaan en er diende nog wat dingen geregeld te worden. Daarnaast was ik het thuis zitten behoorlijk zat geworden en na mijn ochtendritueel stierde ik dan ook het huis uit. Echter na een uurtje begon het zweet me weer uit te breken, begon mijn hoofd weer te bonzen en liet mijn lichaam weten vermoeid te zijn.
Mocht ik zelf gedacht hebben er klaar mee te zijn, dan besloot die griep dus duidelijk anders.

 
VASTGEPLAKT
Ga nooit slapen met een dropje in je mond omdat de buren wellicht zullen denken dat je met een zeehond naast je in bed ligt.
De kans dat je vervolgens, vastgeplakt op een ‘zwart’ kussen, wakker wordt is namelijk erg groot aanwezig.

 
WIJSHEID (3)

 
OP ADVIES
“Gorgelen met cognac”, zei mijn teamleider toen hij vanmiddag belde om te vragen hoe het met me ging. Mijn stem was toen nog hees en enigszins verstaanbaar.
Een aanlokkelijk advies wat ik graag ten harte nam. Met als gevolg dat ik nu helemaal geen stem meer heb en……………. *hik*

 
GEVLOERD
Ga gemakkelijk zitten of liggen. Haal een paar keer diep adem en ontspan je lichaam en je geest. Adem spanning, frustratie of vermoeidheid uit. Adem ontspanning en kracht in.
Het lukt me niet. Ik heb de afgelopen week teveel grenzen overschreden. Hyperdagen vierde hoogtij en als je een golvend leven als ik leid, met de nodige strijd tussen piek en dal, kun je vervolgens wachten op een emotionele ontlading.
Dit keer roept mijn lichaam me echter ook een halt toe. Mijn hoofd bonkt als een razende, mijn keel voelt als ware het schuurpapier en mijn lichaam rilt van de koorts. Ik ben gevloerd en zal het, gedeeltelijk gedwongen, de komende dagen rustig aan gaan doen.

 
CATAN
Ik ben weer thuis. Het (kolognisten)weekend is werkelijk voorbij gevlogen. En voor een beginner, heb ik het er naast een chronisch gebrek aan slaap, lang niet slecht vanaf gebracht.
De overwinningsbeker, deze werd veroverd door Uniquehorn. Maar ja, wat wil je, zij is Catan ;-)
Enne Neneh & K-Noord, enorm bedankt voor jullie overweldigende gastvrijheid. Het is/was me een waar genoegen jullie allemaal (en nee, ik ga niet iedereen linken) eens in levende lijve te ontmoeten.

 
DE DIJK
Vanavond kom ik binnen zonder kloppen, ga ik dansen op de vulkaan, vraag ik of het licht uit mag en word daarna in alle waarschijnlijkheid wakker in een vreemde wereld.

 
WROODEN
Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn.
Het einge wat blegnaijrk is, is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.
Dat het ehct wrekt heb je net knunen onrdevniden, dus zou ik zggeen poebrer het zlef enes uit.

 
HERFST
De zon schijnt vandaag in haar volle glorie. Toch voel ik dat de herfst in aantocht is. Melancholisch word ik bij het wisselen van de seizoenen. Vooral de overgang van zomer naar herfst en van winter naar lente hebben de nodige impact op mijn gemoedstoestand.
En hoewel ik het woord “haat” liever uit mijn vocabulaire schrap, is dat wel de juiste benaming, want ik haat het als somberheid zich als een deken over me uitspreidt. Als de herfst zijn intrede doet.

 
VERVLOGEN
Hoe snel kun je vergeten. Terwijl tot voor een maand geleden de mussen nog van het dak vielen, zit ik me nu toch ernstig af te vragen waar de tijd is gebleven dat ik mezelf het hoofd koel moest houden, door rustig op de bank neer te vleien, met een op volle toeren draaiende ventilator. Ze lijkt voorgoed vervlogen. 'k heb het koud.

 
WIJSHEID (2)

 
WIJSHEID
Wie teveel nadenkt brengt niets tot stand, schreef laatst iemand ergens in mijn (toen nog werkende) reactietool.
Ik had er, ondanks het feit dat mijn hersenen vaak overactief in het denkproces bezig zijn, nog nooit op die manier over nagedacht.
Waar is het zeker, want ik produceer inderdaad weinig tot niets als mijn hersenpan te vol zit. Maar hoe breng je in hemelsnaam die radarmolen tot stilstand.