BESLUIT
Wikken, wegen. Besluiteloosheid, je kan je er tot in de eeuwigheid aan vast blijven houden, jezelf erin laten verzuipen. Altijd is daar wel weer die "stel dat....." of "ja maar.....".
Nee, vanaf vandaag ga ik daden stellen. Ik ga een logpauze voor onbepaalde tijd inlassen.
Misschien tot ziens, misschien tot na de komkommertijd en misschien ook niet. Het ga jullie goed.

 
DE STILTE VOORBIJ
Is dat nou werkelijk zo, is de stilte echt voorbij en wordt hier weer regelmatig een schrijfsel van mijn hand voorgeschoteld. Ik weet het niet.
Ik mag mezelf dan wel weer uit het vacuüm hebben bevrijd en de chaotische breinmassa weer wat op orde hebben, maar dat houdt niet automatisch in dat ik zit te popelen om hier weer de nodige zin en/of onzin los te laten.
Om heel eerlijk te zijn, geniet mijn papieren dagboek steeds meer de voorkeur. Daar kan ik naar hartelust alles in kalken zonder dat er over mijn schouder wordt meegekeken. Zonder dat ik mezelf hoef af te vragen of het wel geschikt is voor publicatie op het world wide web en of het taaltechnisch allemaal wel in orde is.
Nee, het streven naar perfectie verdwijnt als sneeuw voor de zon en het papier zuigt mijn inkt alsof het een lieve lust is. Ik voel geen enkele beperking en vul, in tegenstelling tot mijn log, meerdere bladzijden per dag.
Daarnaast hoef ik mezelf ook niet af te vragen of wat ik geschreven heb überhaupt wel gelezen wordt, voor de ander leesbaar is, om reacties vraagt. Want laat dat nou net niet de bedoeling zijn.
Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, niet alles is logbaar en geschikt voor nieuwsgierige internet-ogen. Er zijn grenzen.
Blijft de vraag, of de stilte hier voorbij is. Maar dat zal u hopelijk toch zeker een worst zijn.

 
INSPIRATIE
Staren naar het beeldscherm. Flarden, nietszeggende woorden en onvolledige zinnen schieten door mijn hoofd. Een complete creatie is al dagenlang ver te zoeken.
Noem het gerust chaos, want dat is op dit moment absoluut het juiste woord. Ik ben totaal inspiratieloos.
Ik ga me dan ook fijn nog even terug trekken in de stilte, om de chaos in mijn hersenpan wat te ordenen. Tot later……..

 
PAPILLON
Sommigen zijn al jarenlang niet meer gezien. Maar nu, welke minuut van de dag ik ook naar buiten kijk, ze zijn in grote getale aanwezig.
Vlinders, vrolijk fladderende vlinders. Lieflijke wezentjes die zo het lijkt, zonder enige zorgen en moeite, in mijn tuin de weg naar bloemen vol honing vinden.
Vooral de vlinderstruik in bruidspaars is een waar genot. Een vlindervleier in de hoogste zin van het woord. Mijn vlinderdrager op dood hout.
Wat zou het heerlijk zijn, al is het maar voor één dag, in de huid te mogen kruipen van dit prachtige insect. Om heel even, net zo zorgeloos fladderend door het leven te kunnen gaan.

 
HEL(P)DESK
“De storing is al sinds gisteravond opgelost mevrouw”, krijg ik te horen als ik de helpdesk van mijn internet provider bel. Vanaf maandagavond ben ik verbannen van het internet en tot op de dag van vandaag, na drie storingsmeldingen, werkt het nog steeds niet.
“Wat nou al opgelost, ik kan nog steeds geen verbinding met het internet maken”.
“Ja maar, het staat hier toch echt hoor, de storing in uw woonplaats is verholpen”.
“Wel verdomme”, begin ik inmiddels geïrriteerd, “je bent toch zeker niet doof, ik zeg je net dat ik nog steeds geen verbinding heb”.
“Ehhh, maar er zijn verder nog geen meldingen uit uw wijk binnengekomen dat er weer problemen zouden zijn en sinds gisteravond werkt alles weer”.
Het kookpunt, ik zit er zwaar tegenaan. Die gozer heeft duidelijk stront in zijn hersenpan.
“Luister eens goed jongeman”, “Als ik je nou al drie keer heb gezegd dat mijn verbinding nog steeds plat ligt, dan blijf jij toch zeker niet volhouden dat het probleem is opgelost”.
“Dan zal het waarschijnlijk wel aan uw pc liggen”, zegt ie vervolgens doodleuk.
“Kan me niet verrotten waar het aan ligt, jij gaat me nu helpen, jij gaat er nu voor zorgen, dat ik voor het weekend, vandaag dus, weer een bruikbare aansluiting heb”.
De rest van het gesprek zal ik jullie besparen. Het feit blijft echter dat ik nog steeds geen verbinding heb en het hier tot die tijd rustig zal blijven.
[update 20.18 uur]
Soms blijkt een vriendelijk verzoek niet voldoende. Mijn opvliegendheid (en nee, daar ben ik heus niet altijd trots op, maar dat terzijde) heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik ben weer online.

 
PIZZA
Men neme een Turks brood. Snij deze overlangs door midden zodat er twee pizzabodems ontstaan.
Maak een prutje van gezeefde tomaten, uitgeperste teentjes knoflook, wat oregano en olijfolie en smeer hiermee de bodem rijkelijk in.
Vervolgens beleggen met bijvoorbeeld: paprika, champignons, uienringen, courgette en blokjes feta (of wat je ook maar lekker vind natuurlijk). Het geheel nog even besprenkelen met olijfolie en wat oregano.
Wil je nog sneller klaar zijn gebruik je gewoon de inhoud van een blikje ratatouille.
Kwartiertje in een voorverwarmde oven (200 graden Celsius) en smullen maar. Makkelijk en erg lekker.

Benodigdheden:
· Turks brood
· 1 pakje gezeefde tomaten
· Knoflook, naar smaak
· Olijfolie
· Oregano
· De rest naar eigen invulling

Geïnspireerd door een postje van Neneh.

 
WERFPOP
Op een zonovergoten dag als vandaag, zou ik normaliter met mijn luie reet op het strand liggen. Als geboren kust-bewoonster is dat er zo ongeveer met de paplepel ingegoten.
Zalig is het om jezelf op de ontelbare zandkorrels neer te vleien. Uiteraard wel gewapend met een strandlaken, want hoewel ik het heerlijk vind om met mijn tenen het zand te bespelen, zijn die korreltjes in je navel of oren toch een stuk minder.
Vandaag staat er echter, ondanks de hittegolf, geen stranddag op het programma.
Bareuh heeft het er al weken, zo niet maanden over. Vandaag ben ik samen met Carin en ongetwijfeld duizenden andere bezoekers te vinden in het Leidse Hout. Werfpop it is today!!

 
INSOMNIA
Één schaap, twee schapen………………..
Naar het plafond staren. Van de ene zij op de andere rollen. Bed uit. Doelloos door het huis lopen. Terug in bed. Boek lezen. Tien keer dezelfde alinea. Boek dicht. Bed weer uit. Roken. Nog meer roken. Bed weer in. Zuchten. Plafond. Staren. Draaien. Moe. Ogen dicht. Ogen open. Ogen dicht.
Één schaap, twee schapen…………………

 
AFFIRMATIE
In het opgeven van verzet en het toelaten van verdriet ligt mijn weg naar harmonie.

 
VERZAMELEN
Ik heb het eigenlijk nooit gehad, verzamelwoede. Als kind al kon geen suikerzakje, sigarenbandje of postzegel mijn interesse wekken. Nee, ik ben niet wat je noemt het verzameltype.
Toch heb ik er wel één, een verzameling. Pleefoto’s cq pleekaarten. Mijn toilet hangt er behoorlijk vol mee.
Het is ooit als geintje begonnen met twee kaarten aan de muur van het kleine kamertje. Maar twee staat zo leeg, twee is maar twee, en dus kocht ik er af en toe een exemplaar bij. Zelfs mensen in mijn omgeving begonnen spontaan foto’s en kaarten aan te dragen.
Vanaf vakantiebestemmingen kreeg ik geen kaartjes met de groeten uit ….., maar bijvoorbeeld “Malta drives me potty” of een zeikende koe uit Drenthe.
En hoewel het inmiddels een stuk minder is geworden, zal ik het zo nu en dan zeker niet laten een kaartenrek door te spitten, om te zien of er zich een exemplaar bevind wat mijn toilet nog niet rijk is.

 
TWEE ZIELEN
Ze heeft werkelijk prachtige, sierlijke handen en ik laat haar vingers in gedachten gracieus de toetsen van een denkbeeldige piano bespelen. Zelfs een melodie is in mijn hoofd aanwezig. Dan pakt ze de mijne vast en zegt: “Wat heb jij mooie pianovingers”.
Ik glimlach en mijmer nog even verder.

 
TOEVAL
Bestaat toeval? Velen zullen op dit moment bevestigend ja knikken, want hoe verklaar je anders onvoorziene dingen die om je heen gebeuren. Moet echter alles te verklaren zijn denk ik dan.
Hoe vaak gebeurt het namelijk niet dat er onverwacht mensen op je pad komen, een ontmoeting plaatsvindt, terwijl je niet eens bewust op zoek was. Onze ratio zegt na zo’n ontmoeting: “Hé da’s ook toevallig”.
Maar toeval komt volgens mij bewust, om je ergens mee verder te helpen, om je te helpen vinden wat je zoekt. Ook al is het iets waar je al tijden geen notie meer van hebt genomen, geen bewustzijn op hebt gezet. Het valt je toe kun je ook wel zeggen. Je moet er echter wel voor open staan.
En zelfs als iets heel onlogisch lijkt, blijkt later vaak dat het wel degelijk nut heeft gehad.
Nee, als toeval zou bestaan, bestaat mijn leven wel uit uitzonderlijk veel toevalligheden. Kortom, en dit is uiteraard mijn eigen ongezouten mening, toeval bestaat niet!