VERKEERDE BEEN?
Extreem vroeg ontwaken en de slaap niet meer kunt vatten, daar kan ik op zich best mee leven. Als ik vervolgens echter besluit uit de veren te springen om onder een aangename warme douche “echt” wakker te worden en er komt enkel koud water naar beneden plenzen……………
Zo, en nu eerst die k*t-ketel voor de zoveelste keer bijvullen. Scheelt morgen vast in mijn ochtendhumeur.

 
DROMEN
Bijna iedereen weet dat wanneer het bewustzijn slaapt, het onbewuste ontwaakt en zich openbaart in onze dromen. Dat elke droom een reactie is van ons bewustzijn op dagelijkse conflicten en in staat is deze te verwerken en op te lossen. Met dit gegeven verdiepte ik me regelmatig in droomboeken en werd de taal ervan me wat duidelijker.
Ik zeg “wat”, want er kunnen zich nog steeds dromen opdoemen die niet verklaarbaar lijken. Zo ook de droom die ik vannacht ontving. Een warrig verhaal, met niet ik in de hoofdrol maar de ander. En hoe ik ook bij mezelf ten rade ging, er leek geen verband te zijn met iets in mijzelf.
Het kon dan ook geen toeval zijn dat ik de hoofdpersoon van mijn droom vanmorgen ontmoette. De droombeelden waren direct helder aanwezig. En ondanks het feit dat het een nogal nare droom was geweest, aarzelde ik geen moment en vertelde haar alle details die ik me kon herinneren. Haar mond viel open. Niet om de ellendige gebeurtenissen die haar ter ore kwamen maar puur uit herkenning. Ze vertelde mij over de situatie waar ze zich op dit moment in bevond en dat deze bijna naadloos aansloot met de symboliek van de droom die ik vannacht gedroomd had.
Hoewel ze zelf al eerder “tekenen aan de wand” had gezien was ze bang voor de ingrijpende veranderingen die zouden gaan plaatsvinden als ze daadwerkelijk knopen ging doorhakken. En toch was ze blij dat ik deze nachtelijke bizarre film niet voor mezelf had gehouden.

 
MIETJES
Naast de twee zeldzame keren, dat ik bij Mitsy een half dood of half levend (tis maar hoe je het bekijkt natuurlijk) musje uit haar bek heb moeten trekken en de vlinders waar Caya ’s zomers zo af en toe mee thuis komt, worden de kattenbuikjes hier voornamelijk gevuld met het overvloedige voer wat ik ze voorzet. Mijn katten zijn mietjes.
Vorige week leek echter een ommekeer en werd ik door Lika gehaald om haar eerst gevangen muisje te bewonderen. En gisteren was het wederom raak. Ik liep de slaapkamer in en trof een wild veren plukkende Lika op mijn bed. Het beestje was netjes doodgebeten en ze was nu bezig het gevleugelde dier in stukken te trekken.
Aangezien ik niet zo gecharmeerd ben van dode vogels op mijn bed, ritste ik het lijkje onder haar weg. Ze was uiteraard zwaar verontwaardigd.
Al snel kwam ik tot de ontdekking dat dit geen “gewone” vogel was geweest maar een wit kanariepietje (oeps). Ik ontdeed me van het belastende bewijsmateriaal. Ik bedoel, dit moest ongetwijfeld een huisdiertje geweest zijn van één van mijn buurtbewoners.
Vlug ben ik nog even naar buiten gelopen om te zien of er ergens een raam of deur open stond, waar Lika naar binnen had kunnen glippen om zich deze kanarie buit te maken. Er was echter niks te zien dus ik besloot te geloven, dat dit een uit haar kooi ontsnapte vogel geweest moest zijn. Een gemakkelijke prooi dus.
Waar ik mezelf vorige week nog had wijsgemaakt een ware jager te bezitten, bleek nu het tegendeel. Een hulpeloze, waarschijnlijk al verzwakte kanarie, dat is toch zeker geen echte prooi. En nadat de drie heldinnen zich vanmiddag ook nog eens naar binnen lieten jagen, door een vreemde kater die zich in mijn tuin had verschanst, wist ik het zeker; Mijn katten zijn mietjes en dat wilde ik graag zo houden.