.

Mootje leest bij:

www.flickr.com

This is a Flickr badge showing public photos from mootje1969. Make your own badge here.

~ maandag, januari 26, 2004

ONDERUIT
Het was koud en donker toen ik vanmorgen op de fiets sprong. Geen wind, geen regen, wat wil je als fietser nog meer en trapte er vrolijk op los. Had er ondanks de luttele drie uurtjes slaap van afgelopen nacht zelfs nog behoorlijk wat vaart in zitten.
Totdat……… totdat ik er na een scherpe bocht achter kwam dat het behoorlijk glad moet zijn geweest. De sterrenhemel die zo ver weg had geleken draaide, terwijl ik half onder mijn fiets lag, om mijn hoofd.
Een blauwe, geschaafde, steeds dikker wordende knie en een beurs hoofd werden mijn deel.
Morgen toch maar wat rustiger aan doen. Of zouden zijwielen een optie zijn?

posted by Mootje at 10:57 p.m.

~ vrijdag, januari 23, 2004

TER INFO
Mijn serieuze poging was blijkbaar niet serieus genoeg. Voor iedereen die dus nog in de veronderstelling was dat de het me gelukt zou zijn; Ben gestopt met stoppen.

Was dit stukje overigens in eerste instantie anders begonnen. Ging zo:
Ik schudde het sop tot leven en blies een enorme zeepbel die drie woorden bevatte. Om precies te zijn, de woorden “ik kan het”. Woorden die ik mezelf keer op keer ter bemoediging had toegesproken liet ik nu op de wind wegdrijven, wetende dat de bel wreed uiteen zou spatten……. blablabla.
Een mislukte poging verdient echter geen verhaal. Vergeet u dus het cursieve gedeelte. Steek ik ondertussen nog een sigaret op.

posted by Mootje at 8:39 p.m.

~ maandag, januari 19, 2004

DE BUS
“Moet bus 95 nog langskomen” vraag ik, na gehaast naar de halte te zijn gesneld.
Ik ga niet graag met de bus. Bussen rijden over het algemeen met een enorme omweg, stoppen nooit voor de deur en komen ook nog eens bijna altijd te laat.
Maar goed, het regende dus ging ik met de bus. Tenminste, dat dacht ik, want na drie kwartier blauwbekken stond ik nog steeds te wachten in het nauwe hokje waar de regen loeihard bovenop en in kletterde.
Mijn geduld was op, zeker gezien het feit dat ik inmiddels achter mijn bureau behoorde te zitten en zwaar geïrriteerd liep ik weer naar huis om te bellen dat ik wat later zou arriveren.
Terwijl ik met de hoorn in mijn hand zit zie ik de 95 voorbij rijden.

posted by Mootje at 11:14 p.m.

~ zaterdag, januari 17, 2004

NUKKIG
Dat je op zaterdagochtend, na een drukke werkweek, toch weer om 7.00 uur naast je bed staat om te gaan overwerken omdat de achterstanden bij het bedrijf waar je werkt de pan uit rijzen.
Dat je hebt afgesproken met een collega mee te rijden, omdat fietsen geen optie is met windkracht 8 en de auto nog ter reparatie staat. Dat ze vervolgens niet op komt dagen. Dat de bus die je eventueel nog had kunnen nemen al is langs geweest. Dat ik daar dus ontzettend nukkig van word.
Dat ik mijn bed weer in duik, om straks hopelijk met een beter humeur weer op te staan.

posted by Mootje at 8:15 a.m.

~ dinsdag, januari 13, 2004

WANHOPIG
Nog geen twee dagen officieel gestopt en de ware verslaafde laat zich in volle glorie zien. Mijn brein smeekt hevig om een nicotineshot. Ik kan werkelijk aan niets anders denken dan aan sigaretten. Ik denk roken, ik droom roken, ik moet gewoon roken.
Welke debiel in mij had bedacht dat ik dit kunstje wel even zou flikken. Dat het deze keer best ging meevallen. Dat ik nu voor eens en voor altijd met de rookverslaving ging afrekenen. Alsof dit mijn eerste poging zou zijn.
Vanmiddag kon ik me niet meer beheersen. Ergens had ik nog een pakje shag liggen als ik het me goed herinnerde. Oude, uitgedroogde shag weliswaar maar wat kon mij dat schelen. En ééntje, dat kon toch zeker geen kwaad. Alleen om die gekmakende gedachte even te verdrijven.
Vervolgens werden laden leeg getrokken en kasten van boven tot onder wanhopig doorzocht.
Uiteindelijk zat ik na een klein half uurtje, zonder het pakje shag, buiten adem naast de kast en bedacht mezelf hoe belachelijk het tafereel eruit moest hebben gezien. Dat ik me zo had laten meeslepen en wie hou ik hier nu eigenlijk voor de gek.
Ik sloot mijn ogen, haalde een paar keer diep adem en sprak mezelf toe met de woorden: ik kan het, ik kan het, ik kan het………. Kan ik het? Ja, ik kan het!

posted by Mootje at 7:18 p.m.

~ vrijdag, januari 09, 2004

AFGEKEURD

Mijn trouwe vierwieler heeft me in de steek gelaten en reparatie gaat meer kosten dan ik voor het brikkie heb betaald. Kan ik mezelf weer op de fiets gaan voortbewegen. Nondeju!!!

posted by Mootje at 8:58 p.m.

~ vrijdag, januari 02, 2004

IK STOP
Waar ik ooit had geschreven, zelfs stellig beweerd, het niet meer te doen, heb ik me nu bedacht. Ik ga een serieuze poging ondernemen.
Nee, ik ben nog niet gestopt, nog niet. Er liggen nog vier pakjes op me te wachten die leeg gerookt dienen te worden. En ga me nou niet vertellen dat ik die maar weg moet gooien, want hoe vaak ik dat de afgelopen dagen heb moeten aanhoren. Enig idee wat die nicotine-staven kosten?
Ik rook dus nog heel even door om het af te leren zeg maar. Daarna stop ik ermee, echt.

posted by Mootje at 7:39 p.m.

~ donderdag, januari 01, 2004

posted by Mootje at 1:04 p.m.

.
Mootje leest bij: www.flickr.com This is a Flickr badge showing public photos from mootje1969. Make your own badge here.		~ maandag, januari 26, 2004 ONDERUIT Het was koud en donker toen ik vanmorgen op de fiets sprong. Geen wind, geen regen, wat wil je als fietser nog meer en trapte er vrolijk op los. Had er ondanks de luttele drie uurtjes slaap van afgelopen nacht zelfs nog behoorlijk wat vaart in zitten. Totdat……… totdat ik er na een scherpe bocht achter kwam dat het behoorlijk glad moet zijn geweest. De sterrenhemel die zo ver weg had geleken draaide, terwijl ik half onder mijn fiets lag, om mijn hoofd. Een blauwe, geschaafde, steeds dikker wordende knie en een beurs hoofd werden mijn deel. Morgen toch maar wat rustiger aan doen. Of zouden zijwielen een optie zijn? posted by Mootje at 10:57 p.m. ~ vrijdag, januari 23, 2004 TER INFO Mijn serieuze poging was blijkbaar niet serieus genoeg. Voor iedereen die dus nog in de veronderstelling was dat de het me gelukt zou zijn; Ben gestopt met stoppen. Was dit stukje overigens in eerste instantie anders begonnen. Ging zo: Ik schudde het sop tot leven en blies een enorme zeepbel die drie woorden bevatte. Om precies te zijn, de woorden “ik kan het”. Woorden die ik mezelf keer op keer ter bemoediging had toegesproken liet ik nu op de wind wegdrijven, wetende dat de bel wreed uiteen zou spatten……. blablabla. Een mislukte poging verdient echter geen verhaal. Vergeet u dus het cursieve gedeelte. Steek ik ondertussen nog een sigaret op. posted by Mootje at 8:39 p.m. ~ maandag, januari 19, 2004 DE BUS “Moet bus 95 nog langskomen” vraag ik, na gehaast naar de halte te zijn gesneld. Ik ga niet graag met de bus. Bussen rijden over het algemeen met een enorme omweg, stoppen nooit voor de deur en komen ook nog eens bijna altijd te laat. Maar goed, het regende dus ging ik met de bus. Tenminste, dat dacht ik, want na drie kwartier blauwbekken stond ik nog steeds te wachten in het nauwe hokje waar de regen loeihard bovenop en in kletterde. Mijn geduld was op, zeker gezien het feit dat ik inmiddels achter mijn bureau behoorde te zitten en zwaar geïrriteerd liep ik weer naar huis om te bellen dat ik wat later zou arriveren. Terwijl ik met de hoorn in mijn hand zit zie ik de 95 voorbij rijden. posted by Mootje at 11:14 p.m. ~ zaterdag, januari 17, 2004 NUKKIG Dat je op zaterdagochtend, na een drukke werkweek, toch weer om 7.00 uur naast je bed staat om te gaan overwerken omdat de achterstanden bij het bedrijf waar je werkt de pan uit rijzen. Dat je hebt afgesproken met een collega mee te rijden, omdat fietsen geen optie is met windkracht 8 en de auto nog ter reparatie staat. Dat ze vervolgens niet op komt dagen. Dat de bus die je eventueel nog had kunnen nemen al is langs geweest. Dat ik daar dus ontzettend nukkig van word. Dat ik mijn bed weer in duik, om straks hopelijk met een beter humeur weer op te staan. posted by Mootje at 8:15 a.m. ~ dinsdag, januari 13, 2004 WANHOPIG Nog geen twee dagen officieel gestopt en de ware verslaafde laat zich in volle glorie zien. Mijn brein smeekt hevig om een nicotineshot. Ik kan werkelijk aan niets anders denken dan aan sigaretten. Ik denk roken, ik droom roken, ik moet gewoon roken. Welke debiel in mij had bedacht dat ik dit kunstje wel even zou flikken. Dat het deze keer best ging meevallen. Dat ik nu voor eens en voor altijd met de rookverslaving ging afrekenen. Alsof dit mijn eerste poging zou zijn. Vanmiddag kon ik me niet meer beheersen. Ergens had ik nog een pakje shag liggen als ik het me goed herinnerde. Oude, uitgedroogde shag weliswaar maar wat kon mij dat schelen. En ééntje, dat kon toch zeker geen kwaad. Alleen om die gekmakende gedachte even te verdrijven. Vervolgens werden laden leeg getrokken en kasten van boven tot onder wanhopig doorzocht. Uiteindelijk zat ik na een klein half uurtje, zonder het pakje shag, buiten adem naast de kast en bedacht mezelf hoe belachelijk het tafereel eruit moest hebben gezien. Dat ik me zo had laten meeslepen en wie hou ik hier nu eigenlijk voor de gek. Ik sloot mijn ogen, haalde een paar keer diep adem en sprak mezelf toe met de woorden: ik kan het, ik kan het, ik kan het………. Kan ik het? Ja, ik kan het! posted by Mootje at 7:18 p.m. ~ vrijdag, januari 09, 2004 AFGEKEURD Mijn trouwe vierwieler heeft me in de steek gelaten en reparatie gaat meer kosten dan ik voor het brikkie heb betaald. Kan ik mezelf weer op de fiets gaan voortbewegen. Nondeju!!! posted by Mootje at 8:58 p.m. ~ vrijdag, januari 02, 2004 IK STOP Waar ik ooit had geschreven, zelfs stellig beweerd, het niet meer te doen, heb ik me nu bedacht. Ik ga een serieuze poging ondernemen. Nee, ik ben nog niet gestopt, nog niet. Er liggen nog vier pakjes op me te wachten die leeg gerookt dienen te worden. En ga me nou niet vertellen dat ik die maar weg moet gooien, want hoe vaak ik dat de afgelopen dagen heb moeten aanhoren. Enig idee wat die nicotine-staven kosten? Ik rook dus nog heel even door om het af te leren zeg maar. Daarna stop ik ermee, echt. posted by Mootje at 7:39 p.m. ~ donderdag, januari 01, 2004 posted by Mootje at 1:04 p.m.