VLINDER
Na de begrafenis zat vriendin P. nog even op een bankje wat voor zich uit te staren. Heel even een moment van rust voordat ze de aula binnen zou gaan.
Een witte vlinder vloog voorbij, gevolgd door nog twee prachtige witte exemplaren. Toeval? Nee, niet als je weet dat Claudia van vlinders hield, de kindertjes bij Marieke uit de klas die dag afscheid namen door het oplaten van een ballon vergezeld van een vlinder en kleine S. het zoontje van vriendin P. eerder die week 3 vlinders bij het huis had neergelegd.

…
Treur niet om ons mijn liefste
ons rest nu nog een nacht
voordat wij transformeren
in het leven dat op ons wacht

Zie ons tevreden vliegen
in het licht van deze dag
om jou te laten zien
dat afscheid nemen mag

 
WAAROM
Ik word ’s nachts door mijn liefje wakker gebeld. Mijn vriendin heeft slaapdienst en is dus niet thuis. Ze verteld me dat vriendin P. haar net heeft gesproken en dat haar vriendin en 2 kindertjes worden vermist. Ik ben eerst nog soort van gepikeerd. Moet je me daarvoor wakker bellen denk ik met mijn duffe slaperige kop niet in staat om helder te denken. Ze is misschien wel gewoon weggelopen met de koters. Je raakt toch zeker niet zomaar zoek.
De volgende dag komt echter het besef dat ze echt zijn verdwenen en beginnen mijn gedachten te dwalen. Wat kan er gebeurd zijn. Hoe was de relatie met haar man.
Vriendin P. overtuigd ons echter dat het huwelijk goed was en de vader totaal stuk zit. De constante onzekerheid. Vriendin P. gaat regelmatig bij hem langs om het bij te staan.
Natuurlijk spoken er dan gedachten door je hoofd; Wat als hij……. Nee, zet het uit je hoofd Mo, P. maakt het van dichtbij me en vertrouw er maar op dat het wel goed zit.
Ik maakte me zorgen om P. Ze was net weer aan het opbloeien en het laatste wat ik wilde was dat ze straks alweer moest beginnen met een zwaar verwerkingsproces na alle ellende van de afgelopen jaren.
Ook ik voelde medeleven voor de man die zijn vrouw en kinderen moest missen. Wat een drama als je zo in onzekerheid verblijft.
Elke dag informeren we of er al iets bekend is, maar het blijft eng stil rond de verdwijning. Niemand heeft Claudia en de kinderen gezien. Tot we afgelopen donderdag avond op tv zagen dat de man van Claudia is opgepakt. Dus toch!!! Hij werd na een sporenonderzoek verdacht van moord. Angst slaat je dan om het hart. Hoe is het mogelijk en hoe is het met vriendin P.
Bellen, zo snel mogelijk, maar de telefoon begint bij ons al te rinkelen. De buurvrouw/vriendin van P. vertelt me nogmaals wat we net op tv hebben gezien. Op de achtergrond een totaal ontredderde P.
We moeten naar haar toe. Nu meteen. Nee dat gaat niet we hebben gedronken, we kunnen zo de auto niet in. Okee, over een uur dan, ik zet een wel een sterke pot koffie. Ondertussen tikte de tijd weg en het liep al tegen twaalven. Ik bel hoe de situatie is, het wordt misschien ook wel wat laat om nog te gaan. Ze heeft ook haar slaap dringend nodig. Ze had namelijk al nachtenlang geen oog dicht gedaan en had nu slaappillen van de huisarts gekregen die haar ’s nachts knock-out kregen.
Ik krijg wederom de buurvrouw aan de lijn die mij vertelt dat vriendin P. inmiddels weer wat is gekalmeerd en er blijft iemand bij haar die nacht. Wij besluiten op dat moment om thuis te blijven en onze nachtrust te pakken zodat we er de volgende dag echt voor haar kunnen zijn en niet als twee zombies rond zouden lopen. Daar heeft immers niemand iets aan.
De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar Zoetermeer en vriendin P. verteld ons het hele verhaal. Hij had het echt gedaan. Hij had zijn vrouw en kinderen echt vermoord. Ze had anderhalve week bij een moordenaar in huis gezeten. Hem gesteund waar ze kon. En dat terwijl hij allang wist waar hij ze had begraven. Wat een gore klootzak, vuile hufter, psychopaat……..
Wat ben je voor iemand als je eerst je vrouw en kinderen op een gruwelijke wijze om het leven brengt en vervolgens de zogenaamde onschuld uithangt. Familie en vrienden met zoveel verdriet, angst en onbegrip laat zitten. De vragen die dan komen; Hadden we niet iets moeten merken. Vriendin P. die niet alleen haar vriendin voorgoed kwijt is maar ook nog met een koelbloedige moordenaar in de armen heeft gezeten om hem te troosten. Waarom? In godsnaam waarom? En hoe moet het nou met vriendin P. Wat kunnen we voor haar doen. Er voor haar zijn. Luisteren, praten, troosten en elkaar niet proberen gek te maken met spookverhalen over hoe het gegaan kan zijn.
Dit zijn toch normaal ver van je bed verhalen of en horror die je op tv bekijkt.
De enige troost op dit moment is dat Claudia en haar twee meisjes samen zijn. Wat achterblijft zijn de mensen die dicht bij haar stonden met pijn, verdriet, ongeloof en vragen. Waarom????

 
IN MEMORIAM
Dinsdag 12 april zie ik op televisie het opsporingsbericht: een vrouw in Zoetermeer met dochtertjes Marieke en Charlotte vermist. Hmmmmm, mijn beste vriendin Paula heeft een vriendin Claudia en 1 van haar dochtertjes heet Marieke, want die is op dezelfde dag als ik jarig. Dan zie ik een naambordje bij hun woning in beeld komen… Richard en Claudia. Hmmm, die Claudia is ook getrouwd met een Richard, “het zal wel niet”, maar voor de zekerheid bel ik toch even mijn vriendin en hoor het hartverscheurende nieuws: Inderdaad is het deze Claudia en haar twee dochtertjes die vermist worden en mijn vriendin Paula is de vorige avond al opgeroepen om te getuigen. Zij bleek namelijk haar enige vriendin te zijn.
Wat een nachtmerrie, wat een drama, ik sta mijn vriendin bij, vraag haar of zij denkt dat haar man het gedaan kan hebben, zij zegt dat dat uitgesloten is, ik waarschuw haar nog, maar als zij er zo over denkt, dan moet ik haar daarin vertrouwen, zij kent hem.
Woensdag als ik thuis kom van mijn werk, ga ik direct aan de slag met iedereen informeren, kijk het nieuws aandachtig en bel regelmatig met die vriendin.
Die donderdag pas ik op haar zoontje en ga ik pamfletten ophangen in het winkelcentrum aldaar, alle beetjes helpen, niet?
Donderdagavond wordt mijn schoonmoeder in allerijl opgenomen in het ziekenhuis en moet een spoed-blindedarm-operatie ondergaan. De film over de vermissing van een kind kijk ik maar niet.
De dagen gaan voorbij, ik stuur een mail naar alle bekenden en onbekenden die ik (niet) ken en blijf op de hoogte via mijn vriendin.
Mijn schoonmoeder komt gelukkig op zaterdag alweer uit het ziekenhuis en het gaat goed met haar. Zaterdag klussen in de tuin, zondag op ziekenbezoek en het gebeuren verdwijnt een beetje naar de achtergrond. Natuurlijk blijf ik op de hoogte door Paula, maar die wordt inmiddels scheelgebeld en meestal volsta ik met een sms.
Tot de bewuste donderdagavond. Om half elf is er een ingelast nieuwsbulletin in editie nl en we wachten vol spanning en met een bonkend hart.
Haar man is opgepakt, en ik schiet in een paniektoestand. Wel bellen, niet bellen, waar, niet waar, wel niet, er gaat van alles door mijn hoofd.
Ik laat mijn liefje bellen en we krijgen te horen dat Paula contact heeft gehad met de zus van Claudia en dat het echt waar is! Het is moord! Als de politie zulke uitspraken doet aan familie, dan is het waar, daar kunnen we duidelijk over zijn.
We besluiten er niet direct heen te gaan en te gaan slapen, om de volgende ochtend vroeg naar Paula te gaan.
Ze ziet er heel slecht uit en moet huilen als ze me ziet. Wat kan ik zeggen, wat kan je mogelijk zeggen om dit leed te verzachten?
Ze is blij om ons te zien. Het is mooi weer, dus we kunnen buiten zitten, af en toe lijkt het wel een inloophuis, want iedereen komt aanwaaien. Wat fijn dat zij zulke lieve mensen om zich heen heeft.
Dan wordt het middag en Paula belt met de zus van Claudia: Het is 100 % zeker dat hij het heeft gedaan, hij heeft bekend. Het wachten is alleen op de plaats waar hij ze heeft begraven. Inmiddels speuren we alle televisiezenders en pagina’s op teletekst af, om te zien, of de berichten wijzigen. Helaas kunnen zij ons niet meer melden.
’s Avonds om half zeven wordt er verteld dat er om half acht een persbericht uitgedaan wordt. Paula belt direct met de zus van Claudia om nieuwe informatie te krijgen. Het is nu echt: Hij heeft de locatie, de wijze en het waarom bekend gemaakt en ze zijn onderweg om de lijken op te graven. Wat er dan door je heen gaat als je je vriendin in elkaar ziet zakken, dat is niet te beschrijven. De pijn die je dan voelt! De locatie is ons wel bekend gemaakt, maar die zal ik nu niet noemen, omdat de politie dat ook nog niet doet, maar het was een bekende plek van de familie buiten Zoetermeer. De manier is wel verteld aan de ouders van Claudia, maar die willen, kunnen, of durven dit niet aan anderen te vertellen, zo gruwelijk schijnt het geweest te zijn. Het motief is ons onduidelijk (maar voor wie niet?) en het blijkt al 5 dagen voor datum van aangifte te hebben plaatsgevonden.

Het is nu een dag later, ik schrijf dit stuk en voor het eerst wordt het een beetje werkelijk! Ik heb de beste mensen niet gekend en die gelegenheid zal ik ook niet meer krijgen, maar het raakt mij, omdat het mijn beste vriendin betreft.

Claudia, Charlotte en Marieke zijn bij elkaar en dat is een mooie gedachte, maar liever had ik ze nog even onder ons gehad.

Posted by Marijke


Pas ontloken bloempjes
Geurend naar persoonlijkheid
En plotseling worden deze bloempjes
Ruw weggeplukt
Een lege plek
Tranen van verdriet
Wat hadden we jullie graag zien openbloeien
Nu volgen jullie je weg
Aan ons zicht onttrokken
Een weg naar het licht